SCHOOLHERINNERING

Bij de kleuters, juf Minke, zagen ze dat ik al verder was. Ik mocht ’s ochtends mee naar de eerste klas van juf Appelhof, om alvast te leren lezen. Boom. Roos. Vis. Aap. Noot. Mies.

Ik vond het geweldig.

In de zomervakantie verhuisden we. Een andere school in een ander dorp, dus een nieuwe start in het nieuwe schooljaar. Ik startte hier in de eerste klas. Op de eerste schooldag begonnen we allemaal met Boom…

Niet omdat het op de nieuwe school anders ging. Maar omdat zo de eerste klas begon. Voor iedereen. Geen uitzondering, niet voor mij, niet voor een ander. Ik leerde dat eerste half jaar niks nieuws op het gebied van lezen.

Ik heb gewoon een half jaar lang gedaan wat ik al kon en wat er van mij verwacht werd. Wat ik me wel herinner, is hoe normaal het voelde dat ik me aanpaste aan het tempo van de klas. Dat ik niet vroeg of er iets anders kon. Dat ik niet eens op het idee kwam. Het systeem ging zoals het ging. Dus ging ik mee.

Dit is wat er ook nu nog gebeurt. Niet altijd zo letterlijk. Maar de basis is hetzelfde: het kind past zich aan het systeem aan, want andersom kan niet. Een leerkracht heeft dertig kinderen. Een methode loopt zoals hij loopt. Een schooljaar begint op pagina één. En de kinderen die al verder zijn? Die wachten.

Soms een paar maanden. Soms een paar jaar. Soms hun hele schooltijd lang. En als ze geluk hebben, vindt iemand ze. Een leerkracht, een coach, een ouder die het doorheeft.

Maar veel kinderen wachten gewoon. En leren ondertussen iets anders dan boom, roos, vis. Ze leren dat er voor hen geen uitzondering komt. Dat is een veel taaiere les om af te leren dan een paar woordjes.

Mijn werk gaat over die taaie les. Over de mensen die nooit een uitzondering kregen, en die zich daar op een gegeven moment naar zijn gaan gedragen. Onzichtbaar, aangepast en vaak met buikpijn of opgebrand.

Tot ze ontdekken dat het ook anders mag.

Ik zie jou.

Herken je iets? Laat het weten.