SCHOOLHERINNERING

Ik zat in de vijfde klas toen er een leuke verrassing kwam. Wie nul fouten had in het instapdictee, kreeg een reep chocola.

Ik kreeg hem meteen. Yes.

De week erna keek ik vast naar de woorden van het volgende instapdictee, terwijl ik nog bezig was met de opdrachten van die week. Ze stonden immers op de volgende bladzijde. Waarom niet?

Weer nul fouten. Weer mijn hand omhoog. Maar deze keer geen reep. Want ik had er al een gehad, en dat was niet eerlijk voor de rest.

De hele vijfde en zesde klas heb ik geen reep meer gekregen.

Ik vertel dit niet omdat ik nog steeds verdrietig ben over die chocola. Al lees ik het nu terug en denk ik: jeetje, vijftig jaar geleden en ik weet het nog precies. Ik vertel het omdat dit precies is wat er in zoveel klaslokalen gebeurt, ook nu nog.

Een kind dat vooruit kijkt, krijgt te horen dat dat oneerlijk is. Een kind dat sneller is, krijgt geen extra, maar minder. Een kind dat anders denkt, leert dat het beter is om zich in te houden.

Daar leer je iets van. Niet de bedoelde les (“eerlijk is eerlijk”), maar een andere: blijf binnen het kader, anders pas je er niet meer bij.

Ik denk dat veel hoogbegaafde volwassenen die ik nu spreek diezelfde les ergens hebben geleerd. Op de basisschool, in de klas, thuis, op het werk. Ze hebben zichzelf jaren ingehouden, weggecijferd, “gewoon meegedaan”. Omdat dat veiliger was.

Ik zie jou.

Herken je iets? Laat het weten.