Dat zei onze dochter regelmatig. Ze snapte precies wat er aan de hand was en waarom haar praten niet altijd soepel ging.
Op school hoorden we regelmatig dat ze niet uit haar woorden kwam. Dat ze logopedie nodig had. Dat ze een zebra giraf noemde en dus het verschil niet wist. Ik weet zeker dat ze die dieren uit elkaar kon houden. Ik hoorde het mezelf vervolgens weer uitleggen, keer op keer. Haar hoofd gaat sneller dan haar mond en dat frustreert haar, aangezien ze perfectionistisch is.
Ik probeerde het school iedere keer weer uit te leggen. Dat haar denken veel sneller gaat dan haar spreken. Dat ze daarom haast heeft, over haar zinnen struikelt, of het helemaal opgeeft omdat het niet perfect genoeg is. Perfectionisme, een woord, maar oh zo moeilijk om mee om te leren gaan. maar ook wat knap dat ze kon verwoorden wat er speelde.

Nu gaat het gelukkig goed en ja af en toe komt het weer naar boven. Alleen zit nu de frustratie bij haar in het feit dat iedereen in het systeem moet passen en dat je daarbuiten jezelf moet redden en er vaak misdiagnoses zijn. “Daar moeten ze ook eens wat aan doen.” Tja, echt een kind van haar moeder…