ONS GEZIN
Veel ouders ontdekken hun eigen (vermoedelijke) hoogbegaafdheid via hun kind. Je zit bij school of bij een coach, je hoort een beschrijving van je dochter of zoon, en ergens halverwege denk je: dit gaat over mij.
Dat is verwarrend, en het is heel gewoon. Bij mij ging het precies zo.
Ik zag dat onze kinderen hoogbegaafd waren en niet werden gezien. Ik zag het ook bij Mark, mijn man. Dat was dan ook mijn verklaring voor het feit dat zij hoogbegaafd waren. Geen seconde kwam het bij mij op dat ik het ook was.
Op een gegeven moment liepen ze zo vast, dat ik ben gaan zoeken naar een coach voor ze met een peergroup, zodat ze ook anderen leerden kennen. We kwamen daar op gesprek en onze zoon was mee. Ze stelde hem vragen en vroeg daarna aan mij of ik het ook was. Nee, was mijn antwoord, mijn man wel. Ik keek naar hem en gaf haar alle argumenten die ik had. Vervolgens vroeg ze of ik dan wel de moeder was: het gen zat op het X-chromosoom, en dat krijgt een zoon van zijn moeder.
Toen we in de zon naar huis fietsten, begon mijn zoon met de zin:
“Eindelijk iemand die mij kent, zonder dat ze mij kent. Ze heeft mij nog nooit eerder gezien.”
De rest van de kilometers sloeg mijn hoofd op hol en kwam steeds de vraag omhoog of ik het dan toch ook was. Cijferde ik mijzelf echt al die jaren weg? Ondertussen weet ik dat het iets genuanceerder zit met dat X-chromosoom, maar op dat moment opende het wel mijn ogen.
Waarom je jezelf juist in je kind herkent
Bij je kind kijk je met andere ogen. Je ziet het kind dat al lang klaar is en dan maar gaat zitten wachten. Het kind dat thuis ontploft na een dag waarin het zich heeft ingehouden. Het kind dat eindeloos doorvraagt, of juist niets meer zegt omdat het al weet dat het antwoord niet klopt. Bij je kind vind je dat logisch en wil je het begrijpen.
Bij jezelf heb je daar nooit zo naar gekeken. Wat je kind nu laat zien, heb jij vroeger misschien ook gedaan, alleen loste je het anders op. Je paste je aan, je deed gewoon mee, en na een tijdje wist je niet beter. Als je kind het dan niet meer redt met aanpassen, zie je ineens hoe veel jij zelf al die jaren hebt ingeslikt.
Wat het met je doet
Ouders vertellen me vaak over twee gevoelens tegelijk. Er is opluchting, omdat er eindelijk woorden komen voor iets wat je altijd al voelde. En er is soms verdriet, om het kind dat jij zelf was en dat niemand echt zag. Soms komt er ook schuldgevoel bij: had ik het bij mijn kind niet eerder moeten zien? Dat hoort er allemaal bij. Je kon het niet eerder zien, omdat je het bij jezelf ook nooit had gezien.
Je hoeft het ook niet meteen zeker te weten. Misschien herken je veel, misschien maar een paar dingen. Je mag het rustig laten landen.
Wat je ermee kunt als gezin
Als je jezelf beter begrijpt, kun je je kind ook beter helpen. Je weet van binnenuit hoe het voelt als je hoofd sneller gaat dan de klas, of als je na een drukke dag helemaal vol zit. Je kunt dan samen met je kind gaan zoeken naar wat het nodig heeft, in plaats van alleen naar wat school vraagt.
Vaak gaat er in een gezin ook iets schuiven als iedereen elkaar beter snapt. Waarom de een stil wordt en de ander juist harder gaat praten. Waarom jullie aan tafel zo snel van onderwerp wisselen. Daar kijk ik samen met jullie naar in een gezinsgesprek, met iedereen vanaf een jaar of vier erbij. Maar het begint meestal bij jou, in een traject voor volwassenen.
Wil je eerst lezen hoe dat ontdekken op latere leeftijd gaat? Dat schreef ik in Hoogbegaafdheid op latere leeftijd ontdekken.
Heb jij jezelf ook ooit herkend in een verhaal over je kind? En wat deed je daarna met die herkenning? Als je er eens over wilt praten, ben je welkom voor een gratis kennismaking.