Kun je op je veertigste of vijftigste nog ontdekken dat je (vermoedelijk) hoogbegaafd bent? Ja. Het gebeurt zelfs heel vaak. Bij veel volwassenen komt het pas boven als er iets vastloopt: een kind op school, je werk, of je eigen energie. Bij mij ging het ook zo. Ruim tien jaar geleden zag ik het bij iedereen, behalve bij mezelf.

Hoe het bij mij ging

Onze kinderen liepen eigenlijk de hele basisschool vast. Op een gegeven moment schakelden we een coach in. Zij keek naar de kinderen, sprak met ons, en zei toen tegen mij dat ik het waarschijnlijk zelf ook was.

Ik wist niet goed wat ik daarmee moest. Ik had het gezien bij mijn man, bij mijn kinderen en bij leerlingen in mijn klas. Bij mezelf had ik nooit gekeken. Ik had me jarenlang aangepast en gewoon meegedaan, want zo doe je dat toch. Tegelijk had ik me altijd anders gevoeld, en vaak niet begrepen.

Waarom het vaak pas later opvalt

Als je als kind goed meekomt, valt er weinig op. Je redt het wel, dus kijkt niemand verder. Veel mensen leren al vroeg dat aanpassen veiliger is dan opvallen. Dat gaat zo vanzelf dat je het op den duur zelf ook niet meer ziet.

Pas als het aanpassen niet meer lukt, komt de vraag. Soms is dat een kind dat vastloopt en waarin je ineens jezelf herkent. Soms is het je werk, waar je de oplossing al ziet terwijl de rest nog aan het vergaderen is. Soms is het een burn-out, waarna je je afvraagt hoe het zo ver kon komen. En soms is het gewoon het gevoel dat er meer in je zit dan eruit komt.

Hoe herken je het als volwassene?

Er is geen lijstje dat het zeker maakt. Wel zijn er dingen die vaak terugkomen. Je denkt snel en ziet verbanden voordat anderen ze zien. Je voelt veel, ook wat er onder de oppervlakte speelt. Je zoekt diepgang en kunt slecht tegen onrecht. En je hebt je misschien zo lang aangepast dat je niet goed meer weet wat je zelf eigenlijk nodig hebt.

Herken je een deel hiervan? Dat zegt nog niets zeker, maar het kan een goede reden zijn om er eens naar te kijken. Op de pagina over kenmerken van hoogbegaafdheid bij volwassenen lees je er meer over.

Moet je je laten testen?

Dat mag, maar het hoeft niet. Een IQ-test bij een psycholoog geeft je een getal en een officiële uitslag. Voor sommige mensen is dat fijn, en dan verwijs ik je graag door. Ik had het zelf niet nodig om mezelf te gaan begrijpen.

Ik kijk liever naar jou dan naar een score. Wat herken je, waar loop je tegenaan en wat heb jij nodig? Daar kijken we samen naar in een traject voor volwassenen. Meer vragen over testen, erfelijkheid of burn-out vind je bij de veelgestelde vragen.

Wat het ontdekken met je doet

Voor mij voelde het vooral als eindelijk snappen waarom. Ik veranderde niet door een woord, ik bleef gewoon wie ik was. Maar ik voelde me eindelijk gezien, ook door mezelf.

Bij anderen hoor ik vaak hetzelfde. Er komt opluchting, en soms ook verdriet om al die jaren dat je jezelf hebt weggecijferd. Allebei mag er zijn. Het is nooit te laat om jezelf beter te leren kennen.

Misschien herken je jezelf in dit verhaal. Misschien maar half en ook dat is goed. Mijn hele verhaal lees je in Ik zie jou. En wil je er eens over praten, dan ben je welkom voor een gratis kennismaking.