Het gesprek met school over je hoogbegaafde kind: kies je strijd

INZICHT

Ik heb aan beide kanten van de tafel gezeten.

Als leerkracht herkende ik hoogbegaafde kinderen in mijn klas vaak al snel, en veel ouders waren daar heel blij mee. Eindelijk zag iemand hun kind. Maar ik had ook andere gesprekken. Als het even niet lukte, of als een kind school gewoon niet leuk meer vond. Dan kwamen ouders soms binnen met een hele lijst. Het leren kwam vanzelf goed, ieder kind heeft zijn eigen tempo en haar man was ook laat (verbazingwekkend hoeveel vaders worden genoemd), er was geen aansluiting bij vrienden, de groepjes klopten niet, hun kind kreeg buikpijn als er een toets was etc. Alles was begrijpelijk, en toch merkte ik dat het gesprek dan vooral over de lijst ging in plaats van over het kind.

Later zat ik zelf aan de andere kant, als moeder van kinderen die vastliepen. Toen begreep ik die lijst ineens heel goed. Als je ziet dat je kind niet gezien wordt, wil je alles tegelijk oplossen. Je hebt het lang aangekeken, je hebt het thuis allemaal opgevangen, en nu je eindelijk aan tafel zit, komt het er in één keer uit.

Waarom een lange lijst niet werkt

Een leerkracht hoort een rij punten al snel als kritiek op haar werk, ook als je het zo niet bedoelt. Dat is menselijk. Wie zich aangevallen voelt, gaat uitleggen waarom het zo gegaan is, en dan praat je niet meer over je kind. Daarbij kan een school ook niet tien dingen tegelijk veranderen. Een leerkracht heeft een groep van vaak dertig kinderen, en elke aanpassing kost tijd en overleg.

Dus na een gesprek vol goede punten gebeurt er vaak weinig. Jij gaat teleurgesteld naar huis, de leerkracht ook, en je kind merkt er niets van.

Kies je strijd: begin met één ding

Mijn ervaring is dat je verder komt als je de regel choose your battle toepast. Kies één ding dat je graag anders ziet, en begin daar.

Eén ding voelt als een vraag om samen te werken. En het is iets wat in korte tijd te realiseren is.

Zo merken jij, de leerkracht én je kind snel dat er iets verandert. Dat geeft vertrouwen voor de volgende stap. Hoeveel één kleine aanpassing kan doen, lees je in Het kind dat altijd te snel klaar was.

Hoe kies je dat ene ding?

  • Waar heeft je kind op dit moment het meeste last van? Dus niet wat jou het meest stoort, maar wat je kind elke dag raakt.
  • Wat kan de leerkracht zonder veel gedoe morgen al anders doen? Bijvoorbeeld de herhalingsstof overslaan als je kind die al beheerst, of een plek in de klas waar het rustiger is.
  • Waar is de school zelf al mee bezig? Als er al een plusklas of een verrijkingsaanbod is, kun je daarop aansluiten in plaats van iets nieuws te vragen.

De rest van je lijst gooi je niet weg. Schrijf hem op en bewaar hem. Over zes weken kijk je samen hoe het gaat, en dan komt het volgende punt.

Hoe je het gesprek opent

Begin met wat je ziet bij je kind, in plaats van met wat de school fout doet. “Ik merk dat hij thuis heel moe is en zegt dat hij zich verveelt bij rekenen” opent een ander gesprek dan “jullie dagen hem niet uit”. Vraag daarna wat de leerkracht in de klas ziet. Vaak zie je allebei een ander stukje van hetzelfde kind, en heb je die stukjes allebei nodig.

Sluit af met een kleine afspraak: wat gaat er de komende weken anders, en wanneer spreken jullie elkaar weer? Dan weet iedereen waar hij aan toe is.

En jij zelf?

Soms maakt zo’n gesprek bij jou meer los dan je had verwacht. Je hoort de leerkracht praten over je kind en denkt: zo was het bij mij ook, alleen heeft niemand daar toen iets mee gedaan. Dat is heel gewoon. Daar schreef ik eerder over in Je kind blijkt hoogbegaafd, en dan herken je jezelf.

In mijn traject voor volwassenen kijken we ook naar dit soort gesprekken: wat wil je bereiken, wat is jouw ene punt, en hoe zeg je het zo dat het aankomt. Met mijn leerkrachtblik kan ik je helpen om ook de kant van school te zien.

Welk ene ding zou jij als eerste op tafel leggen? Als je daar eens over wilt sparren, ben je welkom voor een gratis kennismaking.