Het kind dat altijd te snel klaar was

UIT DE KLAS

In mijn klas zat “Jeroen”.

Jeroen was altijd op tijd klaar met zijn werk, vaak ruim voor de rest. Hij had in de jaren daarvoor geleerd wat je dan doet: je pakt een boek en je gaat lezen. Dat had hij van eerdere leerkrachten meegekregen, en hij deed het netjes.

Het scheelde dat hij lezen leuk vond. Er was dus geen gedoe, geen onrust in de klas, niemand die zich zorgen maakte. Alleen viel het me op dat hij eigenlijk niets nieuws deed. Hij maakte zijn werk, hij las, en hij wachtte. Er zat geen extra kennis in en ook geen stuk uitdaging. Hij was een kind dat het prima deed, een makkelijke leerling, en juist daardoor zag niemand dat hij zichzelf aan het wegzetten was.

Ik vroeg hem wat hij interessant vond

Op een dag heb ik hem gewoon gevraagd waar hij nieuwsgierig naar was. Waar wilde hij graag meer van weten? Hij hoefde er niet lang over na te denken: de ruimte.

Vanaf dat moment kreeg hij een eigen taak. Als zijn werk klaar was, mocht hij alles uitzoeken over de ruimte en er een compleet werkstuk van maken, of een A0-vel vullen met alles wat hij had gevonden over planeten, sterren en raketten. Dat presenteerde hij daarna aan mij, en soms aan de hele klas.

Wat er toen gebeurde, zie ik nog steeds terug bij kinderen die zo leren. Zijn gewone werk was nog vlotter af dan eerst. Hij had ineens een reden om op te schieten, want daarna begon het leuke deel. Hij ging gemotiveerd aan de slag en kwam met vragen waar ik zelf ook van leerde.

Natuurlijk deed ik voor Jeroen nog meer dingen anders. Maar dit ene was voor hem echt belangrijk. Hij werd gezien in waar hij goed in was en waar hij blij van werd.

Daan, die niet van verhalen hield

In mijn andere klas zat “Daan”. Hij ergerde zich elke ochtend aan het verplichte kwartier lezen. Hij hield niet van verhalende boeken. Hij zat dat kwartier uit, bladerde wat, en keek vooral naar de klok. Toen ik zei dat hij ook informatieboeken en kennisboeken mocht lezen, ging hij weer gewoon lezen. Met plezier zelfs.

Ik dacht toen, en dat denk ik nog steeds:

Die leeskilometers zijn toch belangrijker dan wát je leest?

Daan las net zo veel woorden als de rest van de klas. Alleen in een boek dat bij hem paste.

Wat deze twee jongens me leerden

Een kind dat snel klaar is, valt vaak niet op. Het werk is af, de cijfers zijn goed, dus er lijkt niets aan de hand. Toch kan zo’n kind langzaam leren dat school vooral wachten is. Sommige kinderen gaan dan bewust langzamer werken of slordiger, zodat ze niet steeds klaar zitten. Anderen worden onrustig of haken stilletjes af. Dat heet onderpresteren, en het begint vaak bij een kind dat het eigenlijk heel goed doet.

Het hoeft niet groot of ingewikkeld te zijn om dat te keren. Bij Jeroen was het één vraag: wat vind jij interessant? Bij Daan was het één regel die wat ruimer mocht. Het waren kleine aanpassingen, en allebei merkten ze daardoor dat er iemand naar hen keek.

Probeer het thuis

Als ouder kun je zo’n vraag ook gewoon thuis stellen. Waar ben jij nieuwsgierig naar? Wat zou je willen uitzoeken als je alle tijd had? Het antwoord kan je helpen in een gesprek met school, omdat je dan iets concreets kunt voorstellen. Hoe je zo’n gesprek aanpakt, lees je in Het gesprek met school over je hoogbegaafde kind: kies je strijd.

En misschien herken je jezelf in Jeroen. Het kind dat netjes deed wat er gevraagd werd, nooit lastig was, en ergens onderweg vergat wat het zelf eigenlijk wilde leren. Daar schreef ik eerder over in Hoogbegaafdheid op latere leeftijd ontdekken. In mijn traject voor volwassenen kijken we naar jou, en vaak ook naar wat jouw kind op school nodig heeft.

Wat zou jouw kind antwoorden op de vraag waar het nieuwsgierig naar is? En wat zou jij zelf antwoorden? Als je er eens over wilt praten, ben je welkom voor een gratis kennismaking.